Jumagul “Umidani chaqir”di
“Sevib qolgandim. Ota-onamning roziligiga qaramay to‘y qildik. Baxt kechamiz oppoq orzularga boy bo‘ldi. Vaqt o‘tib ikki farzandlik bo‘ldik, kunlarimiz baxtli o‘tardi to erim chet elda ishlab kelguniga qadar…”
Qahramonimizning oilasida ba’zi bir yetishmovchiliklar bo‘lib turardi. Ammo, oxirgi paytlar muammolar ko‘paydi. Bu orada Baxit ishlash uchun Qozog‘istonga ketdi. “COVID-19” pandemiyasi sabab e’lon qilingan karantin davrida boshqa muhojirlar qatori u ham majburan uyiga qaytdi. Biroq, Jumagul erini taniy olmadi. Tashqi qiyofasi o‘sha Baxit bo‘lsa-da, uning fe’l-atvori, yurish-turishi butunlay o‘zgargan edi. U jizzaki, o‘ta asabiy bo‘lib qolgan, arzimas bahonalar bilan xotini va farzandlariga baqirar, hatto qo‘l ko‘tarardi. Eng yomoni, xotiniga jinsiy zo‘ravonlik qila boshladi. Erining o‘ziga nisbatan o‘ta sovuq muomalasi, g‘ayritabiiy hamda axloq normalariga mos bo‘lmagan munosabatda bo‘lishi, azoblab huzurlanishi uning sog‘ligiga ham ta’sir ko‘rsatayotgandi. Jumagul farzandlarini o‘ylab hammasiga chidashga harakat qildi. Ammo uning kurakda turib bo‘lmas talablari, “Sen mening xotinimsan, xohlagan ishimni istagan joyimda, istagan vaqtimda qilaman”- deb ro‘kach qilishi uning sabr kosasini to‘ldirdi.
